Discretie in de bank

Je gaat naar de bank om snel wat geld te storten op je rekening. In het kantoor blijkt er een oudere dame voor te zijn. Een ogenblikje wachten dan maar, geen probleem. Dat ogenblikje wordt echter al gauw een kwartier wanneer blijkt dat mevrouw serieus beleggingsadvies aan het inzamelen is. Gelukkig zijn er drie loketten... helaas maar één bediende. Je wacht. Uiteindelijk wordt de knoop doorgehakt en de vrouw in kwestie beslist zo maar even 40.000 euro te beleggen. Leuk om weten, en dan is het jouw beurt.

Hoewel het klanten serieus op de zenuwen kan werken, wil ik het niet hebben over het feit dat er niet meer loketten opengaan maar wel over de discretie in de bank. Als je 40.000 euro gaat beleggen begrijp ik dat je zeker wil weten dat je een goede beslissing neemt. Een persoonlijk gesprek is dan ook aangewezen. Wat ik echter niet begrijp is dat iedereen die op dat moment in het kantoor staat te wachten gewoon mee kan luisteren.

Mevrouw belegt 40.000 euro. Leuk om weten.

De situatie hierboven maakte m'n vader onlangs mee. Ik vang ook wel eens het een en ander ongewild op, maar dan ging het steeds over iets kleinere bedragen. De bank waar het om gaat is de Krediet aan de Nijverheid.

Toen ik even over de situatie nadacht, herinnerde ik me dat het er niet in alle banken zo aan toe ging. Als zesdejaars richtten mijn klas en ik namelijk een mini-onderneming op. Daarvoor moesten we een rekening openen bij de Fortis Bank. Wanneer je daar toen de rekeningstand kwam opvragen schreef men het bedrag op een papiertje en toonde men dat van achter het loket. Dat is wel een heel andere manier van omgang met vertrouwelijke informatie.